แม่ไม่เคยไปไหนไกล เพราะ… !?

12 สิงหาคม วันแม่แห่งชาติ

ชวนอ่าน… วิจัยใหม่พบว่า “แม่ไม่เคยไปไหนไกล เพราะแม่คือส่วนหนึ่งของสมองเรา”

นับตั้งแต่วินาทีแรกที่น้อง ๆ ถือกำเนิดขึ้น สายใยระหว่างเรากับแม่ก็เริ่มถักทอขึ้นอย่างเงียบ ๆ แม่เฝ้าดูแล ทะนุถนอม และอยู่เคียงข้างเราทั้งในวันที่สุขและวันที่ทุกข์

แม้เวลาจะทำให้ร่างกายของท่านโรยราลงตามวัย แต่ล่าสุดวงการวิทยาศาสตร์ก็มีคำตอบที่ทำให้ประโยค “ความรักของแม่ไม่มีวันหมดอายุ” กลายเป็นเรื่องจริงที่พิสูจน์ได้ ไม่ใช่แค่คำปลอบใจอีกต่อไป

เมื่อแม่ฝังตัวอยู่ในสมองเราจริง ๆ

ทีมนักวิจัยจากสถาบันวิจัยมะเร็งเฟร็ด ฮัทชินสัน และมหาวิทยาลัยวอชิงตัน ตรวจพบร่องรอย DNA และเซลล์ที่มีลักษณะทางพันธุกรรมใกล้เคียงกับของแม่ กระจายตัวอยู่ทั่วสมองหลายบริเวณ ทั้งกลีบขมับซึ่งเกี่ยวข้องกับการได้ยิน ภาษา ความทรงจำ และอารมณ์ กลีบหน้าที่ทำหน้าที่คิดวิเคราะห์และตัดสินใจ กลีบข้างที่รับรู้การสัมผัส รวมถึงฮิปโปแคมปัสซึ่งเป็นแหล่งสร้างความทรงจำและการเรียนรู้

คาดว่าเซลล์เหล่านี้ส่งผ่านมาทางรกตั้งแต่เรายังเป็นตัวอ่อนในครรภ์ และไม่เคยถูกร่างกายลูกกำจัดออกไปเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดำรงอยู่และทำงานต่อเนื่องไปจนถึงวัยกลางคนและวัยชรา

การค้นพบนี้จึงทำให้วงการวิทยาศาสตร์ต้องตีความ “ตัวตน” ของมนุษย์ใหม่ เพราะสมองเราไม่ได้มีแค่ DNA ของตัวเอง แต่ยังมีรหัสพันธุกรรมของแม่แทรกซึมปะปนอยู่อย่างแนบเนียนด้วย

ลึก ๆ เรายังกลัวคำถามเดิม

“ถ้าไมมีพ่อแม่แล้วจะอยู่ยังไง” เป็นประโยคที่แว่วเข้าหูใครหลายคนอยู่เสมอ ในทางจิตวิทยาเรียกความรู้สึกนี้ว่า Anticipatory Grief หรือความโศกเศร้าที่ก่อตัวขึ้นล่วงหน้าก่อนการสูญเสียจะมาถึงจริง ซึ่งไม่ได้บ่งบอกถึงความอ่อนแอแต่อย่างใด แต่สะท้อนให้เห็นว่าเรารักและผูกพันกันมากเพียงใด

สิ่งที่พอลงมือทำได้คือเริ่มฝึกฝนตัวเองตั้งแต่วันนี้ ไม่ว่าจะเป็นการดูแลบ้าน หรือลงมือทำอาหารจานโปรดของครอบครัวด้วยตัวเอง พร้อมทั้งเก็บบันทึกคำปลอบโยนและบทเรียนที่แม่เคยมอบให้ ไว้เป็น “เข็มทิศส่วนตัว” เพราะแม้สักวันท่านจะไม่อยู่เคียงข้างเราอีกต่อไป แต่ร่องรอยของท่านในใจจะยังคงชี้ทางให้เราเสมอ

ไม่ว่าจะมองผ่านมุมวิทยาศาสตร์หรือมุมความรู้สึก ความรักของแม่ไม่เคยจางหายไปจากตัวเราจริง ๆ ท่านยังฝังตัวอยู่ในทุกอณูของสมองเรา และยังเป็นเข็มทิศที่คอยประคับประคองเราไปตลอดเส้นทางชีวิต